The lens of the camera can act like a magnifying glass not only technically but metaphorically too, and I have found that lessons applicable to all of us are often derived from the expressions, experiences, and feelings of the people we photograph. Yesterday, for instance, I was to shoot little Pavlos’ baptism and as I was trying to follow him, literally crawling behind him around the house, his mother, Matina, called me to show me something.
When I approached, I realized she was holding her own photo album with pictures of her as a baby. I don’t know why this affected me so deeply, but I can tell you I was really touched by her move. It was one of those moments when time seems to freeze for a while and you suddenly see clearly something that deep down you’ve always known… Baby Matina’s eyes stirred mixed feelings inside me.
Our perception of time is relative and it just so happens that what we experience at the moment doesn’t seem to be very important in the context of today’s hectic world. A loving smile, a warm gesture, a tender caress of a dear one or the touch of a sweet little baby may seem to be nothing but elusive moments, but the present can take on huge significance in the future through photography. I have often taken pictures of something that didn’t seem particularly interesting at the time, only to find out how valuable they eventually turned out to be a few months later for the people involved… Remember, happiness is not a continuum; it consists of simple, everyday moments. So, use every chance to capture them! Some day time will reward you through the long-term investment called photography… Use any means you have – a film or digital camera, a mobile phone… There is always a way, if you realize how important this will prove to be not only to you but also to the people you love.
I have had countless discussions with Yiannis on this matter, the dominant subject usually being the digital file of Giorgos from Karpathos. I remember how impressed I was when I interviewed Adam, who named all the above “fridge philosophy” after our favourite pictures stuck on the fridge with little magnets so that we can see them every day. It is so pleasant and moving at the same time to relive such simple moments of the past through photos!
Matina, thank you…

Πολλες φορες απο τις εκφρασεις, τις εμπειριες και τα συναισθηματα των ανθρωπων που καλουμαστε να φωτογραφισουμε προκυπτουν μαθηματα & διδαγματα που αφορουν ολους. Χτες ημουν στην φωτογραφιση του μικρου Παυλου και καθως προσπαθουσα να τον ακολουθησω μπουσουλοντας και εγω μεσα στο σπιτι πριν την βαπτιση, η μητερα του Ματινα με φωναξε να μου δειξει κατι…
Πλησιαζοντας καταλαβα οτι κρατουσε το δικο της album απο τα βρεφικα της χρονια. Εκεινη τη στιγμη δεν ξερω, αλλα ενιωσα τοσο συγκινημενος απο την κινηση της. Ειναι απο εκεινες τις στιγμες που παγωνει ο χρονος για λιγα λεπτα… Ειναι απο εκεινες τις στιγμες που συνειδητοποιείς κατι που γνωριζεις για πολυ καιρο… Το βλεμμα της Ματινας σαν μωρο με εκανε να νιωσω αναμεικτα συναισθηματα.
Και συμβαινει πολλες φορες αυτο που ζουμε, το παρον, να μην εχει τοσο μεγαλη σημασια για τον καθενα μας, μεσα στους γρηγορους ρυθμους που ζουμε. Ενα βλεμμα, ενα μικρο χαδι απο ενα αγαπημενο προσωπο η απο ενα μικρο μωρο… Αλλα μεσα απο αυτο που λεγεται φωτογραφια το παρον αποκτα τεραστια σημασια στο μελλον. Ποσες φορες εχει συμβει να φωτογραφισω κατι που εκεινη την στιμη δεν ειχε ενδιαφερων για κανεναν, και μετα απο καποιους μηνες τα ιδια προσωπα της φωτογραφιας να μου μιλουν με τοσο ενθουσιασμο για πολυ ωρα… Πραγματικα σας ζητω να το κανετε πραξη, και ο χρονος μεσα απο αυτο που λεγεται φωτογραφια θα σας επιβεβαιωσει.
Με οποιο μεσο εχει ο καθενας, μια φωτογραφικη, με φιλμ ή ψηφιακη… Με ενα τηλεφωνο… Ο τροπος υπαρχει, φτανει να καταλαβουμε ποσο μεγαλη σημασια εχει για εμας αλλα και για τους κοντινους μας ανθρωπους. Αμετρητες συζητησεις εχουν γινει γυρω απο αυτο το θεμα με τον Γιαννη με ολες οι παροτρυνσεις του για να γινει πραξη & το ψηφιακο αρχειο του Γιωργου απο την Καρπαθο να σφραγιζει την συζητηση. Ποσο εντυπωσει μου ειχε κανει την πρωτη φορα σε ενα μικρο interview που ειχα κανει στον Adam και ολα τα παραπανω τα ονομασε fridge philoshophy, απο τις αγαπημενες φωτογραφιες που ολοι μας βαζουμε στο ψυγειο με μαγνητακια για να τις βλεπουμε καθε μερα.
Με ποση χαρα & συγκινηση αντικριζουμε φωτογραφιες απο απλες, μα τοσο απλες στιγμες του παρελθοντος.
Ματινα σε ευχαριστω…

posted by


  1. Ματίνα Ζώτου reply

    Θανάση μου,δεν έχω κάτι να πω πάνω στα υπέροχα που γράφεις,πρέπει όμως να αναφέρω πως οι φωτογραφίες που δείχνεις και αναφέρεις έχουν τραβηχτεί απο τον πατέρα μου,πάλι Παύλο,χομπίστα φωτογράφο,που η ζωή τού τα΄φερε αλλιώς!Ξέρεις,εκείνες τις εποχές που οι άνθρωποι πάλευαν για το μεροκάματο και ήταν ευτυχισμένοι με τα λίγα,όμως είχαν βρει έναν μικρό χώρο για το δικό τους σκοτεινό θάλαμο.

  2. thanasis kaiafas reply

    Ματινα σε ευχαριστω πολυ που το ανεφερες! Ειναι απιστευτο πως ανθρωποι σαν τον πατερα σου κρατησαν αυτες τις αναμνησεις τοσο ζωντανες. Μακαρι ολοι να παραμεινουμε χομπιστες με τον ενθουσιασμο ενος χομπιστα…

  3. Ματίνα Ζώτου reply

    P.S. Άσε,έχω μισή ώρα που κλαίω!!!

    • thanasis kaiafas

      Αν απο την δυναμη της φωτογραφιας προκυπτουν τετοια συναισθηματα… Im more than happy!!!

  4. anastasios filopoulos reply

    υπέροχος φιλε…τέτοια ανθρώπινα posts θέλει η ψυχή μας διαβάζει…

    • thanasis kaiafas

      Σε ευχαριστω Αναστασιε, πολυ χαιρομαι που σου αρεσε!

  5. george pahountis reply

    λιγοι ειναι οι ανθρωποι εκεινοι που σε βαθος χρονου σε κανουν να θυμασαι ποσο χαρουμενος εισαι που με καποιο τροπο τους εχεις στην ζωη και στις σκεψεις σου. Σε ευχαριστω πολυ φιλε Θαναση, να σαι καλα να χαιρεσαι.Με ”μικρα” αλλα και με ”μεγαλα” στην ζωη. Αν και οσο το σκεφτομαι, ολα εχουν αξια και σημασια.

  6. thanasis kaiafas reply

    Γιωργο τι να πω… Προσωπικα καθε φορα που σκεφτομαι την φιλια που εχουμε το νιωθω σαν ενα πολυ μεγαλο δωρο… Σε ευχαριστω πολυ για ολα οσα τοσο απλοχερα μου εχεις δωσει μεχρι τωρα!!!

Leave your reply